Syndrom DDD – czym jest ?
Skrót DDD oznacza Dorosłe Dziecko z rodziny Dysfunkcyjnej. Określa się w ten sposób osobę, która wychowywała się w niedojrzałym systemie rodzinnym w efekcie czego posiada emocjonalne i fizyczne deficyty.
Mogłeś mieć dach nad głową, jedzenie, ubrania, zabawki, dostęp do edukacji jednocześnie doświadczając emocjonalnej nieobecności rodziców, emocjonalnego unieważniania czy psychicznego zaniedbania.
Emocjonalne zaniedbanie w dzieciństwie jest trudne do identyfikacji. O ile fizyczne krzywdy pozostawiają ślad na ciele, o tyle te psychiczne są niewidoczne dla oka.
Temat emocjonalnego zaniedbania ma subtelną naturę i jego objawy mogą być nieoczywiste. Jednocześnie takie doświadczenie silnie wdrukowuje schematy postępowania, które mają negatywny wpływ w późniejszych etapach jego życia.
Dorastanie w deficycie i normalizacja wzorców
Wychowywanie się w środowisku, w którym obecne było zaniedbanie emocjonalne może w efekcie sprawić, że to czego doświadczyłeś postrzegać będziesz za normę. Efekty tego doświadczenia przez długi czas mogą być niewidoczne i objawić się dopiero w życiu dorosłym.
Jeśli doświadczyłeś w dzieciństwie i okresie dorastania zaniedbania emocjonalnego prawdopodobnie wykształciłeś tzw. zachowania kompensacyjne, aby poradzić sobie w życiu. Przykładami takich zachowań mogą być samodzielność ( tzw. „Zosia samosia”) lub wycofanie emocjonalne ( trudności w utrzymaniu relacji).
Te zachowania pomogły Ci przetrwać jednak dziś mogą skutecznie hamować Cię i utrudniać Twoje życie.
Jak rozpoznać czy doświadczyło się zaniedbania emocjonalnego w dzieciństwie?
Jednym z objawów mogą być trudności w identyfikacji i wyrażaniu emocji. Może to bezpośrednio wpływać na zdolność do tworzenia i utrzymania zdrowych relacji.
Kolejnym objawem może być opór przed okazywaniem swojej wrażliwości czy bezbronności oraz niechęć do dzielenia się swoimi uczuciami.
Problem z zaufaniem i okazywaniem innym uczuć również mogą wynikać z niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych w przeszłości.
Inne charakterystyczne cechy osób DDD to:
- umniejszanie własnego potencjału,
- autokrytyka,
- oskarżanie siebie i widzenie świata w skrajnych, czarno-białych barwach.
- niemoc,
- poczucie stagnacji,
- poczucie zawieszenia czy braku umiejętności dokonywania życiowych wyborów
Terapia DDD
Zmiana swoich automatyzmów nie jest łatwym zadaniem i często potrzebny jest kontakt z terapeutą.
Proces terapeutyczny w przypadku syndromu DDD polega przede wszystkim na wyjściu ze starego, niekorzystnego schematu postępowania. W trakcie terapii klient uczy się jak radzić sobie z trudnościami w inny niż dotychczas sposób.
W związku z tym, że Dorosłe Dziecko musiało nauczyć się metod przetrwania w dysfunkcyjnym środowisku, dzisiaj jako dorosła osoba potrzebuje dostrzec, że te mechanizmy nie mają już zastosowania i zacząć świadomie wybierać to co dla niego korzystne. Jest to proces często bolesny, gdyż polega na porzuceniu dotychczasowej iluzji rodziny.
Jednocześnie jest to jedyna droga do poprawy jakości swojego życia i powrotu do równowagi.